Vlinders… 1


Vlinder

In het ziekenhuis zie ik ze vaak.  Ze zijn niet voor iedereen op ’t eerste zicht herkenbaar, maar ik weet ze steeds weer te vinden.

Langs de buitenkant zien ze eruit als mensen, maar ’t is hun binnenkant die hen verraadt. De lichtheid waarmee ze spreken, de warmte, de kleur en de kracht van hun woorden.  Sommigen herken je aan de bloemen waarmee ze zich omringen of aan hun fleurige attributen.

Hun omgeving prijst zich gelukkig dat ze voor een tijdje hun mensenlijf hebben willen aantrekken en van daaruit hun pracht hebben willen delen. Sommigen zijn ’t zelfs zelf vergeten, na zovele jaren van hun menselijke bestaan.

Maar mij maak je niets meer wijs. Ik kijk door de uiterlijke schijn van lichamen aangetast door ziekte en pijn. De warmte die ze uitstralen, doet denken aan de zon, die steeds hun vleugels verwarmt. De kleuren en geuren van hun verhalen zijn als de bloemen waarop zij zo graag neerstrijken.

Ik zie alleen maar vlinders die als ze de wereld alles hebben gegeven dat ze konden,tot zelfs een laatste dans, wanneer hun lichaam hen te zwaar wordt,
hun fleurige lichte vleugels weer aantrekken om uit te vliegen naar de hemel
die ze allemaal zo verdienen.

 

Katrien Meeussen


Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Een gedachte over “Vlinders…

  • Willy De Jongh

    Je zegt het Katrien, “licht” dat steeds weer transformeert in een ander wezen, je haalt ze er steeds weer uit 😉
    Zalig als je van deze Mensen iets mag opsteken!