Time out


Het obladeren aan tak_minder pixelsverkomt iedereen wel eens: je hebt het superdruk, er zijn allerlei dingen die nog ‘dringend’ ‘moeten’ gebeuren en dan… word je ziek.

Na twee dagen in Nederland volop inspiratie opgedaan te hebben bij het observeren in de opleiding massage bij kanker, liep ik over van enthousiasme om in België verder aan de slag te gaan. Dat was echter buiten mijn immuunsysteem gerekend. De drukte van de voorbije maanden eiste blijkbaar zijn tol en mijn lichaam liet weten dat het hoog tijd was voor wat rust. Niet bepaald waar ik op zat te wachten.

Wat me echter steeds meer opvalt, is dat ik op zulke momenten veel beter kan inzien dat heel wat dingen die zo dringend, essentieel en hoogst belangrijk waren, eigenlijk best nog wel iets langer kunnen wachten. Ok, mijn planning moet dan herzien worden en alles zal dan een beetje later klaar zijn dan normaal, maar een drama is het niet. En al helemaal niet van ‘levensbelang’ of iets dat het waard is om mijn gezondheid eronder te laten lijden.

Ik vraag me af of mijn veranderde reactie komt doordat ik steeds meer met mensen met ingrijpende ziekte geconfronteerd word in mijn werk. Zij begrijpen als geen ander hoe belangrijk je gezondheid is en hoe niets daar uiteindelijk tegenover staat.

Ik denk nog even terug aan hoe ik mezelf vroeger ‘gefaald’ voelde als ik niet bleef voortdoen. Of iemand die ‘te snel opgeeft’. Zulke gedachten konden mij aanzetten verder te doen tot ik er bijna letterlijk bij neerviel. Die tijden zijn gelukkig voorbij. Niets gaat nog voor op mijn gezondheid.

Dankbaar dat ik er met gewoon wat extra rust over enkele dagen weer vanaf ben, probeer ik van deze verplichte ‘time out’ dus maar het beste te maken. Plat op de zetel (op de ‘bank’ voor de Nederlanders smiley), met gewoon ‘beter worden’ als enige focus. De wereld draait gewoon verder. En morgen is er weer een dag.

 

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *