Geluk zit soms in een klein armbandje


OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Een vraag die ik erg vaak krijg als ik vertel dat ik mensen met kanker masseer, is of dat niet te zwaar is. Mijn antwoord is meestal dat ik me vooral dankbaar voel dat ik mensen die zoveel zorgen hebben, even een moment van ontspanning mag bieden. En dat ik ontzettend veel respect heb voor het vertrouwen dat zij geven. Zij leggen hun lichaam dat vaak al heel wat heeft moeten doorstaan, volledig ‘in mijn handen’. Bovendien word ik meer dan eens door hun levenskracht geïnspireerd.

Onlangs ontmoette ik een vrouw die me ontzettend aan het denken heeft gezet. Ze vertelde dat ze eigenlijk drie jaar geleden ‘al dood had moeten zijn’. Ze was nog steeds ‘palliatief’, maar ging niet achteruit, hoewel de diagnose toen al was ‘nog maar een jaar te leven’. Zelf vond ik dat ze er erg levendig en strijdlustig uitzag.

Toen ik haar verhaal hoorde, probeerde ik te begrijpen waar ze al die kracht vandaan haalde. Ondanks de zware pijnstillende medicatie die ze kreeg, bleef de pijn, altijd. En door de medicatie hield ze dan ook nog heel veel vocht vast en voelde ze zich helemaal niet meer goed in haar lichaam dat daardoor zoveel zwaarder was geworden. Het voelde niet meer als haarzelf.

Maar het ergste vond ze haar vrienden die waren weggebleven. Dat eerste jaar kwamen ze nog wel, maar daarna bleven ze één voor één weg. Bovendien woont de vrouw alleen en krijgt ze ook van haar familie weinig steun of begrip. Ze omschrijft dat zelf als een stekende pijn in haar hart die niet weggaat. Doorzetter als ze is, probeerde ze wel een tijdje naar activiteiten voor mensen met kanker te gaan. Daar werd dan een speciaal busje voor ingelegd, maar die ritten waren zo lang dat ook dat te vermoeiend werd. Om zichzelf bezig te houden en toch een beetje contact te hebben met anderen, schreef ze zich in in de muziekschool. En die muziek lijkt haar letterlijk in leven te houden.

Verder is ze bezig haar interieur op te vrolijken om de winter zo goed mogelijk door te komen. Ze beseft dat ze daar zo van kan genieten, om iets kleins voor zichzelf te doen. Toen ze nog als kleuterjuf werkte, deed ze dat wel vaker. Ze kreeg dan regelmatig van de kindjes eens een armbandje en dat gaf zoveel vreugde. Nu heeft ze die onlangs weer voor zichzelf gekocht en draagt ze er elke dag een ander, als vorm van zorg voor zichzelf. Ze geniet zo van die kleine dingen.

Ik vroeg haar of ik haar verhaal mocht delen. Om de verschillende kanten van haar situatie te laten zien. “Graag” zei ze. Liefst had ze dit zelf neergeschreven, als haar gezondheid dat had toegelaten. “Iedereen mag weten hoe eenzaam het soms voelt, en dat hoor ik ook van andere patiënten, dat is niet alleen mijn verhaal”.

Ik denk wel eens aan haar, als ik eens even een mindere dag heb. De levenskracht die zij in zich draagt, ondanks alle omstandigheden, daar kan ik met mijn hoofd niet bij. Daar kan ik zoveel van leren.

Bij zulke ontmoetingen kan ik alleen maar heel stil worden en dankbaar zijn dat ik op dat moment mijn handen kan laten spreken. Heel even de pijn verlichten met een aanraking die zoveel meer zegt. En gewoon luisteren, met heel mijn hart, dankbaar dat ik leef.

 

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *