De job van je dromen: vrijwilligerswerk


foto_youarethebest

Tegenwoordig als ik een cv doorstuur voor een sollicitatie begint het toch wel wat op te vallen, dat de lijst met vrijwilligerswerk steeds langer wordt dan die van de betaalde jobs die ik heb gedaan. Met ervaring als vrijwilliger in een 14-tal organisaties, zowel in uitvoerende als in ‘vormende’ en ‘coachende’ functies, in combinatie met professionele ervaring in het werken met vrijwilligers, durf ik me intussen voorzichtig een ‘ervaringsdeskundige’ te noemen.

Vorig jaar werd mij gevraagd wat vrijwilligers nu zo motiveert en hoe je hen betrokken houdt. En om één of andere reden kwam het plots bij me op dat ik dat hier ook wel wou delen. Het klinkt voor sommigen waarschijnlijk heel logisch, maar dit is het antwoord dat ik toen gaf:

Het engagement van een vrijwilliger wordt volgens mij bepaald door 4 factoren:

1) Kans om zich in te zetten voor een doel waar die in gelooft, een bijdrage te leveren aan de maatschappij.
2) Persoonlijke leer- en groeikansen
3) Persoonlijke contacten, ontmoetingen met mensen uit de doelgroep en medevrijwilligers
4) Erkenning, hetzij in woorden, hetzij met een klein gebaar

Wat ik vaak hoor uit contacten met medevrijwilligers, is dat ze zich zo gewaardeerd voelen. Dat ze blij zijn dat ze hun kennis en competenties kunnen inzetten voor een organisatie en mensen die hen ook naar waarde schatten. Als vrijwilligerscoördinator is het dan ook belangrijk dat je zoveel mogelijk inzicht verwerft in de achtergrond, kwaliteiten en ook interesses van de vrijwilligers. Zo kunnen zij optimaal bijdragen én zich daar ook nog eens extra goed bij voelen.

Ook voor mezelf is het belangrijk me daaraan te blijven herinneren. Dat ik als ik vrijwillig engagementen opneem, ik dan mijn tijd vooral investeer in dingen die ik graag doe, waar ik zelf het meest energie van krijg, waardoor ik ook meer kan bijdragen.

Ik was mezelf het voorbije jaar op dat vlak wat verloren. Door eerder te doen wat ‘moest’ gebeuren, in plaats van wat ik het liefst zou willen doen. En uiteindelijk: niets moet en er is altijd wel iemand die die lege plaats kan vullen waar nog nood aan is.

Wat me daar zo aangenaam in verraste, is de erkenning en het begrip die ik kreeg van de andere vrijwilligers toen ik hen dat liet weten. Dat ik niet langer zoveel energie wil steken in wat eigenlijk niet echt mijn passie is. Dat ik vooral graag met mensen wil werken, eerder dan met papieren en computers. Ook al betekent dat voor onze organisatie dat we nu even niet weten wie dat dan wel gaat doen. Het deed deugd zo’n warme reacties te krijgen. De kracht van authenticiteit en integriteit in samenwerking en communicatie…

Ik voel me ontzettend dankbaar omringd te zijn door een groep van supercompetente medevrijwilligers van wie ik zoveel heb mogen leren. Ooit ga ik die sociale media en ‘technische toestanden’ nog leuk vinden. Voorlopig blijf ik dankbaar leren van de ‘specialisten’ op dat vlak, met een koffie verkeerd erbij op een zonnig terras. Wat zou mijn leven zijn zonder mijn ‘vrijwilligers-vrienden’…smiley

 

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *